Gisteren zijn Francis en ik een stuk gaan wandelen in Belair National Park. Dit mooie park ligt op korte afstand van ons, alleen de entree weerhoud me er eigenlijk van om er vaker heen te gaan. Gelukkig heeft Fran een 'friends card' dus mochten we er zo in. Volgens wikipedia 

beslaat BNP zo'n 835 ha. Er zijn veel faciliteiten om er je dag door te brengen; ovals, tennisvelden, een grote speeltuin, een oud 'government house', picknickplaatsen, wandel-, fiets- en paardrijroutes, een camping en er is zelfs een tuincentrum in gevestigd. Wij gingen enkel voor de wandeltocht.

 

Het was heerlijk weer gisteren en voor Fran, die hier wel vaker is geweest, een bijzondere dag, want voor haar was het de eerste keer dat bij haar bezoek de zon scheen. Het zag er dan ook wel geweldig uit, die gumtrees tegen een knalblauwe achtergrond. We liepen de waterfall trail, op onderstaande foto niet erg goed te zien, maar degene die het verst naar rechts loopt, ofwel de roze route;

Omdat dit park in the hills ligt, was het natuurlijk heuvelachtig. Het eerste deel ging vooral omhoog, daarna in kleinere delen naar beneden met af en toe een bultje ertussen. Het zijn prachtige bomen, die gumtrees. Maar doordat je er zo ongelofelijk veel ziet en de paden niet echt geweldig goed zijn aangegeven, kun je er best snel verkeerd lopen. Wat Fran dus al eerder was overkomen. Niet gek, ik had ook totaal geen richtingsgevoel meer toen we daar rondliepen. Fran keer vooral uit naar koala's, ik vooral naar waar ik liep, omdat er aardig wat keien op de paden lagen en ik toch al erg snel overal over struikel. Het was een heerlijke tocht, en toen we bij de droge waterval uitkwamen hadden we zicht op prachtige rotsen. Ondanks dat er geen water stroomde (moet in de winter toch echt eens terug dus) kon ik me wel voorstellen hoe geweldig het zou zijn als hier wel water zou stromen, naar beneden zou kletteren en zich een weg zou banen tussen de bomen door. Nu was er vooral veel groen daar waar normaal gesproken (voor een korte tijd in het jaar althans) water is. De tocht ging verder en vooral naar beneden. We zagen af en toe koala's, volgens Fran merkte je wel dat het tegen de winter aan loopt, dan trekken die beesten zich nog verder terug en zie je ze bijna niet meer. En er moesten er natuurlijk een paar op de foto, het blijven zulke geweldige beesten om te zien....;

Deze hierboven zat heerlijk te schommelen in het zonnetje, de boom wiegde 'm zachtjes heen en weer, en we werden er haast jaloers op, zo relaxed zat ie erbij!

De koala hieronder was een stuk kleiner en had grappig harige oortjes en erg veel wit wat op de foto niet echt heel goed te zien is;

Het blijven vertederende beestjes om te zien...

We liepen op een gegeven moment nog door een tunnel, waar je redelijk gebukt doorheen moest. De vrachttreinen rijden door de hills, en ook door Belair national Park. We liepen eerst over een tunnel waar de trein door gaat, en nadien dus precies andersom. Het was stikdonker in de tunnel, vreemd om daar te lopen zo. Op de kaart staan de tunnels ook aangegeven.

Toen we weer bij het eind kwamen besloten we nog een korte route te lopen, om een ven heen. Deed me een beetje denken aan het Laarven in Eersel, hoe het er uit zag. Maar voor we hier aankwamen liepen we nog twee emoes tegen het lijf, op echt maar enkele meters afstand;

Dat zijn nog es vreemde beesten...

 

Affijn, we hadden er een flinke, mooie wandeling opzitten toen we weer huiswaarts keerden. En ik ga binnenkort toch maar weer es terug, hopen dat er dan water naar beneden klettert bij de waterval!   

Na de ruim drie jaren waarin ik wel heel veel heb gedaan maar geen betaalde baan had, moet het nu toch maar eens gebeuren; gewoon werken. Tuurlijk heb ik mijn interior design nog, dat wil ik ook gewoon blijven doen. Maar een vast inkomen en collega's zijn toch ook wel weer es prettig.  

 

Als eerste moest mijn CV omgezet worden naar een resume. Dat had ik in grote lijnen al gedaan, maar er moest nog wel meer gebeuren. Ik heb een vrij afwisselend arbeidsverleden, verschillende soorten banen gehad, in totaal verschillende branches. Een beetje chaotisch om fatsoenlijk op een resume te zetten, en dan heb ik ook nog es de laatste drie jaar 'niks gedaan'. Probeer dan maar es een serieuze indruk te maken op een potientiele werkgever! Afgelopen tijd ben ik daar dus druk mee bezig geweest. Ook heb ik gereageerd op een wel heel geweldige vacature; dat zou echt wel een van mijn droombanen geweest kunnen zijn; Colour Consultant bij een building company. Ofwel het advisreren van klanten over de te kiezen kleuren en materialen voor hun nieuw te bouwen huis. Maar zoals je het als raadt ben ik niet degene die daar mag werken. Helaas. Maar goed, we blijven proberen!

 

Naast proberen zelf contact te leggen met recruitment agencies (soort van uitzendbureaus) heb ik ook genetwerkt. We hebben inmiddels een aardige vrienden- en kennissenkring opgebouwd, en daar heb ik links en rechts wat opgegooid en mijn resume doorgestuurd, zodat zij hun connecties in konden schakelen. Al vrij snel kwam daar een reaktie van een recruiter uit voort, mooi! Vorige week woensdag mocht ik komen voor een gesprek en wat testjes. Testjes? Ja, testjes. Ik kan wel zeggen dat ik Word beheers, maar laat dat ook maar es zien! Ik kreeg een type-test, Word-, Excel- en data entry testjes. Dat viel natuurlijk niet echt mee, als je daar al zolang niks meer mee gedaan hebt. Maar het ging gelukkig redelijk goed. Daarna kreeg ik nog een video te zien over veiligheid op het werk (en je moest er je aandacht bij houden want je kreeg er nog vragen over ook!) een berg papierwerk waar ik me doorheen moest werken en dan eindelijk het gesprek met de recruiter. Een uurtje of drie na binnenkomst stond ik weer buiten, pffff. Ik heb m'n hersens weer eens goed moeten laten werken, dus was aardig moe toen ik weer buiten stond. Tel daarbij op dat ik de nacht ervoor nauwelijks geslapen had, en je snapt dat ik die dag niet veel meer gedaan heb.

 

Hopelijk duurt het niet al te lang voor er een baanvoorstel komt, ik heb er inmiddels al best zin in gekregen om weer aan de slag te gaan. In de afgelopen dagen heb ik meteen mijn kledingkast wat uitgebreid met 'werkkleding', want die spijkerbroeken die ik had worden niet zo gewaardeerd geloof ik. Nu hangen er nette lange broeken en wat bovenstukken in de kast, klaar om aan te trekken op mijn eerste baan downunder.

Afgelopen weekend was een lang weekend, omdat maandag Adelaide Cup Day (erg belangrijke paardenraces, behalve voor ons) was, wat een Public Holiday is. We hadden mazzel met het weer en zijn op maandag lekker een stuk door the hills gaan rijden. Omdat we er de weg al wel aardig kennen, laten we het stratenboek voor wat het is en gaan we op de gok rijden. Ook van de harde weg af, want dat maakt het wel leuker, je weet niet wat je tegenkomt en waar je terecht komt! Zo hebben we velden met wijnstokken gezien waarvan de druiven toch al haast geplukt moeten worden en giga veel appelbomen. Die vielen erg op want ze hingen barstensvol rode appeltjes! Rondom Lenswood leek het wel een kleine Betuwe, maar dan wel met heuvels.

 

Toen we ergens op een zandweggetje reden kwamen we ineens oog in oog te staan met een koala. Het was een behoorlijk grote, en viel behoorlijk op omdat ie zich nog onderaan de boom bevond. Wij stopten ietsje verderop, want die moest natuurlijk op de foto! Toen ik dichterbij kwam sprong ie snel de boom in en klauterde vlug omhoog om daar even stil te zitten, z'n neus in de wind te steken om te ruiken of ik nog in de buurt was;

 

Het blijven prachtige beesten om te zien...

 

Onderweg hebben we lekker gelunched in Williamstown, een klein dorp wat aan de rand van de Barossa Valley ligt. We zijn ook nog een stukje door de Barosa gereden, het leek ons leuk eens langs de B&B te rijden waar we 4 jaar geleden gelogeerd hebben. We kregen het vrij snel gevonden en wat keken we ineens op; het stond te koop! Voor ik hier heel veel reakties/vragen/suggesties op krijg; de verkoopprijs is AUD 900.000,-  Dat hebben we echt niet! 

 

In Gumeracha reden we nog langs the Big Rocking Horse. Er zijn veel plaatsen in Australië die menen zichzelf met iets gigantisch op de kaart te moeten zetten, er is oa. een Big Banana, a Big Pinapple, a Big Earthworm, a Big Easel (schildersezel), a Big Lobster, a Big Bull... ga zo maar door. En Gumeracha heeft dus een Big Rocking Horse waar je op kan klimmen;

 

Verder zat er laatst weer een Blue Tongue Lizard in de tuin te ritselen, dus die mocht ook op de foto. De dag erna hoorde ik weer geritsel op zo ongeveer de zelfde plek, en kwam er een hele kleine Blue Tonge Lizard tevoorschijn! Die schrok zich wild toen ie mij opmerkte dus die was weg voor ik ook maar richting huis kon om het fototoestel te pakken. Het zijn prachtige beesten om te zien. Zodra ze zich bedreigd voelen, blazen ze hun buik op om groter te lijken (alsof ik dààr bang van word) en beginnen ze een sissig geluid te maken. Bijzonder om dat zo in je achtertuin te hebben.

 

Kevers zijn hier ook genoeg, en vaak ook nog behoorlijk groot. In allerlei kleurschakeringen, heel mooi om te zien. Ik wil ze alleen liever niet in huis hebben! Laatst zat er een mooie in de granny flat, die heb ik toch ook maar even buiten gezet. Schijnbaar zat ie al te lang binnen, wnt snel wassie niet! Ik had dus best even tijd om 'm op de foto te zetten (kever zit nog op het stuk papier waarop ik 'm naar buiten bracht, 't contrast is wel duidelijk!);

Laatst zag ik aan de rand van de dakgoot een vreemdsoortig ding hangen. Geen idee wat het was, maar hield het wel in de gaten. Een paar dagen daarna zag ik dat er een soort van bijen of wespen (de afstand was te groot om het goed te kunnen zien) rondomheen vlogen, en schrok toch wel een beetje. Stel je voor dat je daar een wespennest krijgt! Het hangt op de hoek van het huis, aan de achterkant, bij de keuken. Zeker zo in het voor- en najaar is dat een mooi plekje om nog wat zonnestralen op te vangen (die dan niet meer zo heet zijn) dus dat vond ik maar niks. Ik heb er een foto van gemaakt om het beter te kunnen zien en op het net op te zoeken wat voor soort nest het is. Hier de foto;

Het blijkt te gaan om het nest van een 'paper wasp', die maken hun nest van plant- en houtvezeltjes. Doordat het samengesteld materiaal dan veel op bruin of grijsachtig papier lijkt, verklaart dat de naam. Gelukkig doen deze wespen niet veel kwaad, alleen wanneer je te dicht in de buurt van hun nest komt kunnen ze zich bedreigd voelen en aanvallen. Maar de nesten blijven meestal aardig beperkt wat betreft aantal wespen en omdat dit nest behoorlijk hoog hangt hoeven we ons voorlopig geen zorgen te maken.

 

Toen ik een tijdje terug in het halletje binnenkwam, zag ik op het plafond een Huntsman Spider. Die wilde ik in geen geval binnen hebben, dus probeerde ik 'm met een bezem naar buiten te jagen. Lukte niet zo heel erg goed, en het was een erg snel beest. Ik weet niet wat ie van zichzelf dacht, maar op een gegeven moment zat ie tegen de rand van het kozijn, helemaal uitgestrekt, alsof ie een schutskleur had of leek op een scheur in het houtwerk, hij bleef zo een hele tijd heel stil zitten. Alsof ik 'm zo dus niet kon zien;

Maar helaas voor Mister Huntsman, ik kreeg 'm na de foto gemaakt te hebben, toch buitengewerkt. Gelukkig.

 

En de laatste week hebben we geregeld last van sprinkhanen in huis (hoe ze binnen komen is ons echt een raadsel). Het liefst komen ze tevoorschijn als het buiten donker is en wij licht in de woonkamer aan hebben, ze laten je goed schrikken als ze op je springen of in je buurt komen. We zijn gelukkig niet de enigen die er last van hebben, maar ik hoop dat we er toch snel vanaf zijn!

Afgelopen zondag zijn Manon, Diana en ik eens naar het Fringe Festival geweest. Het is een festival dat niet eenvoudig te omschrijven is, omdat het zoveel bevat. Van 18 februari tot 13 maart zijn er allerlei optredens en evenementen op verschillende vlakken als cabaret, dans, theater, kunst en zo. Heel veelzijdig dus. Wat wij zondag zagen was maar een heel klein deel van wat er zich deze weken allemaal afspeelt in en rond het centrum van de stad. We begonnen bij het aboriginal deel, waar werd opgetreden door verschillende artiesten en er stands waren met aboriginal kunst en voorwerpen;

Ik heb wel een paar mooie schilderijen gezien. Eentje sprak me erg aan, die was wel zo ontzettend gedetailleerd en verfijnd, prachtig om te zien. Maar zoals altijd waren er ook schilderijen bij die ik echt niet mooi of interessant vond, tenslotte kun je niet alles mooi vinden, toch? Naast de aboriginal stands waren er ook genoeg snuffelstands met allerlei koopwaar, en een grote tent voor de kids om zich te vermaken, te knutselen of zich te laten schminken.

 

We gingen verder naar het naast gelegen 'garden of unearthly delights'. Daar kan je je vanalles bij voorstellen, maar ik had geen enkel idee wat we hier konden aantreffen! Het bleek een soort van kermisachtig geheel te zijn, maar gezellig aangekleed met terrassen en genoeg eet en drink gelegenheden. Het zag er heel gezellig en ongedwongen uit. We gingen eens een rondje maken en vielen van de ene verbazing in de andere, want wat dacht je hiervan;

Of van deze;

Ik had nooit verwacht dat we 'nederlands' tegen zouden komen, en dat gewoon aan de buitenkant in grote letters aangekondigd, heel vreemd om te zien. Er waren die dag geen zeldzame mensen, het doek is de hele dag naar beneden geweest, helaas, ik was best nieuwsgierig! Maar bij deze twee hield het niet op, kijk maar es naar de afkomst van onderstaande spiegeltent...;

En om het geheel af te maken en ons nog meer thuis te voelen;

Tja, daaaaar konden we natuurlijk niet omheen!

Naast de poffertjes werden er ook 'olly bolls' aangeboden, maar wij hielden het op poffertjes. Smaakte goed, mèt boter en een berg poedersuiker die ze gemend hadden met kaneel. Toch net even anders dus!

Verder was er hier ook weer een aanbod aan stands waar vanallerlei waren aangeboden werden, maar verderop waren er wat meer kermisattracties. Jaja, we hebben de botsautootjes gezien, alleen ik kreeg het idee dat er hier niet gebotst mocht worden, want er stond een bord aan de kant met 'one way only' en een dikke pijl erbij welke kant je op moest. Maar het zag er wel aardig uit als botsautootjes. Alleen de echte kermismuziek die knallend uit de speakers zou moeten schallen, ontbrak;

Verder waren er nog wat andere attracties, zoals eentje waarbij je hoog in de lucht over de kop gaat, en een tent met water, in dat water waren grote doorzichtige ballen waar je in kon. Het was dan een kwestie van proberen overeind te blijven in zo'n bal, wat niet veel kids lukte! En natuurlijk een soort van trampolines waarin je eerst in een tuig werd gestopt voor je mocht springen. Het was overal gezellig druk, niet stampvol, maar precies goed om alles te kunnen zien, je hoefde nergens echt in de rij te staan. En doordat het heel ruim opgezet èn in een park was geplaatst, was natuurlijk de hele aankleding bij voorbaat al perfect. Het weer was ook prima met een strakblauwe lucht en gelukkig niet al te warm, perfect kermisweer dus. We hebben nog lekker gezeten op een van de vele terrasjes. Mensen kijken is ook hier aan deze kant van de aardbol een leuke aangelegenheid :-)

Om het echte 'Fringe gevoel' te krijgen (er schijnen veel voorstellingen te zijn van cabaret, dans en theater) zou ik wel vaker naar de stad moeten, maar daar is voorlopig nog wel gelegenheid genoeg voor.

Het is zomer, heerlijk. Het is wel een andere zomer dan de zomers die we hier tot nu toe gehad hebben, maar zolang de temperatuur goed is en die gouden bol aan de hemel staat, hoor je mij niet klagen :-)

 

Toen we het hier zonder airco moesten doen terwijl buiten (en dus ook binnen) de temperatuur opliep tot tweeenveertig graden, vond ik het wel een bèètje veel van het goede, maar was het ook meteen een ervaring zoals velen die gehad moeten hebben toen er nog helemaal geen airco bestond. Ik kan je vertellen dat het dan toch wel echt puffen en zweten is hoor, die hitte. Het begon toen zaterdag al met temperatuur ver achter in de dertig. We hadden eind van die middag eigenlijk een verjaardagsfeestje aan het strand (Diana werd 40!) maar dat werd vanwege de hoge temperatuur verplaatst naar hun huis, waar meer schaduw te vinden was dan op het hete strand. Het heeft aan de gezelligheid niks afgedaan, we waren pas rond half vier 'snachts thuis! Maar de zondag werd het boven de veertig, en de nacht koelde nauwelijks af. Overdag dreven we dus van de bank af, en 's nachts uit bed... Ben was blij dat ie maandag weer naar z'n werk kon, daar was het wel wat koeler! Omdat ons Guusje het ook erg warm kreeg, had ik een fles water in de diepvries laten bevriezen, zodat ze daar dan tegenaan kon liggen. Het heeft wel even geduurd voor ze in de gaten had waar die fles in dat doek voor diende, maar toen kon ze het toch wel waarderen. Ook voor de nacht hadden we een fles ingevroren. Vreemd eigenlijk, dat je zoiets bedenkt alleen voor je huisdier, zelf hadden we natuurlijk een kruik in de diepvries kunnen doen, weer es wat anders dan dat je er eentje nodig hebt om warm van te worden! Maar dat kwartje viel pas daags erna, toen er dan eindelijk iemand op de stoep stond om de airco na te kijken en te repareren. We hebben, ondanks dat de man het snel voor mekaar had, de airco niet echt veel nodig gehad, want de temperatuur zakte razendsnel in twee dagen tijd, om daarna weer langzaam omhoog te klimmen.

Hieronder Guusje met in de rug de fles bevroren water, gewikkeld in een oude theedoek;

Ik heb geloof ik al eens aangegeven dat de beleving van temperatuur hier anders is dan in Nederland. Dat heeft misschien te maken met de luchtvochtigheid, die hier in de zomer normaal gesproken echt heel laag is. Wanneer ik kijk op de site voor de weersverwachting, dan worden er termen gebruikt als bijvoorbeeld cool, mild, warm, hot, very hot. Een temperatuur van een graad of achttien tot drie/vierentwintig graden valt nog onder de noemer 'cool'. Daarboven, ik geloof tot een graad of zeven- of achtentwintig, hebben we 'mild' weer. Grappig eigenlijk, want vanaf vijfentwintig graden heet het in Nederland al 'zomers', en voelt het warm aan. Hier is het dan gewoon redelijk aangenaam.

 

Echt lekker vind ik het pas rond de dertig graden, dan kan je naar zee, duik je in het zwembad als je die eentje hebt, maar kun je nog steeds makkelijk vanalles doen zonder dat het je teveel wordt vanwege de hitte. Die hitte komt pas vanaf een graad of vijfendertig. Dat is hier dan pas het begin van een heathwave ofwel hittegolf. Verder is er vreemd genoeg wel duidelijk verschil met de sterkte van de zon, die is hier wel heel erg hoog. De zon is echt heel scherp, zowel qua hoeveelheid licht als warmte. Midden op de dag in de zon zitten is iets wat zelfs ik niet in mijn hoofd haal, terwijl ik toch best wel wat gewend was.

 

Wat mij opviel toen we hier voor het eerst waren (dat was in de maand februari, de zomervakantie was dus al achter de rug) was dat de mensen helemaal niet bruin waren. Nu snap ik dat. In Nederland had ik een veel meer zomers kleurtje dan nu hier, maar hier zit ik navenant niet in de zon, veel te heet, maar ook veel te gevaarlijk! Huidkanker is hier een veel voorkomende ziekte, en smeren hoort er eigenlijk altijd bij als je de zon in gaat (zei ze heel verstandig zonder het zelf te doen. Okay, als we naar zee gaan dan smeer ik wel!).

Niet dat nu iedereen binnen zit, maar men zit uit de zon. De meeste huizen hebben wel een veranda, overkapping, overdekte 'entertaining area' (en vergis je daar niet in, dat zijn ooit grote zalen!), of anders waar je uit de zon zit. Zoals wij de voormalige carport hebben omgetoverd tot onze buitenplaats. Op de koelste plek van de tuin, compleet met (feest)verlichting, zicht op huis en tuin, barbie binnen het bereik, wat wil een mens nog meer :-)

 

Dat de zon overdag zo snerpend heet is, verklaart ook dat de stranden dan nagenoeg leeg zijn. Pas na een uur of vijf komt daar verandering in, maar Scheveningse taferelen heb ik hier nog niet gezien. Vergelijkbaar; het E-3 strand op een late septemberdag met een graad of vierentwintig, die drukte van daar is vergelijkbaar met de drukte hier op een hoogtijdag. Serieus.

 

Deze zomer hebben we in heel Australië gezien dat het een andere zomer dan normaal betrof. De rampen in het noord-oosten van het land, de droogte en de constant hoge temperaturen aan de westkant, de overstromingen die ook het zuidoosten troffen... de weergoden zijn daar flink tekeer gegaan! Gelukkig hebben ze ons zuiderlijke staatje tot nu toe nog overgeslagen.

 

Voorlopig mag de zomer nog lekker aanblijven, zodat we nog volop kunnen genieten van het buitenleven, al dan niet met een smeerseltje ala factor vijftig :-)

Gisteren, op 26 januari, was het Australia Day, dan wordt het heugelijk feit gevierd dat op die datum in 1788 de eerste vloot Sydney bereikte. Australia Day is een nationale feestdag, dus een public holiday. De oorspronkelijke bewoners zien deze dag echter als Invasion Day.

 

Deze dag is erg populair onder buitenlanders die hier wonen om dan de Australische nationaliteit aan te nemen, zij zijn dan officieel Australian citizens. Gisteren waren er rond de dertienduizend buitenlanders uit honderddrieenveertig verschillende landen, die zich voortaan Australier mogen noemen. Misschien kan ik ooit nog eens een verslagje maken uit eigen ervaring hierover, voorlopig moeten we nog wachten voor we de ozzie nationaliteit aan mogen nemen.

 

Er wordt op deze dag veel georganiseerd, zo ook in Adelaide. Ben en ik trokken gisteren tegen de avond naar de stad, daar was een optocht van verschillende gemeenschappen uit Adelaide. Ongelofelijk hoeveel nationaliteiten hier vertegenwoordigd zijn! Het was een mooie stoet om te zien, al hadden we het begin gemist en weten nu nog niet of ook de Dutch community vertegenwoordigd was :-)

Het was een stoet vol prachtige klederdrachten, kostuums, gewaden, wagens, muziek (van hoempapa en doedelzak tot braziliaanse dansers en afrikaanse drums en zang), vooral veel blije mensen, en ik heb nog nooit zo veel australische vlaggetjes gezien! Om een indruk te krijgen hieronder wat foto's;

Na de optocht gingen we in de stad wat eten en toen we ons buikje gevuld hadden liepen we richting Elder Park, waar een -vrij toegankelijk- concert gegeven werd. Het was er erg druk! Er waren zo'n dertigduizend mensen aanwezig in het park dat aan de river Torrens ligt. Het is een mooi park, deze avond gevuld met families met en zonder grote of kleine kinderen, voorzien van koelboxen met eten en drinken, kleden om op te zitten, een mooi gezicht;

 

Het optreden werd verzorgd door Jessica Mauboy and Kisschasy, we hadden er nog nooit van gehoord, maar er waren er genoeg bij die mee stonden te swingen op haar muziek (zal wel door 't generatieverschil komen :-)

Tegen het eind van het concert ontdekten we nog wat bekenden tussen deze menigte, Marc en Sabine met de meiden waren er ook.

We kregen als bonus een prachtige zonsondergang, weerspiegeld in de Torrens;

En als afsluiter van de avond was er tegen tienen een mooi vuurwerk te zien, met een spectaculair einde (helaas niet goed vast kunnen leggen..). Na het vuurwerk liepen we weer langzaam naar het station waar we nog ruim een half uur konden wachten op de trein naar huis, maar we hadden er een leuke avond opzitten!

 

 

Vandaag rond het middaguur is ons lieve Teuntje overleden.

 

Vorige week ging het ineens niet goed met hem, dat is afgelopen week alleen maar verergerd. Diverse bezoekjes aan de vet gaven nog geen duidelijke diagnose, maar dat er iets niet goed was, zagen we allemaal. Met de dag verslechterde zijn situatie, en gisteravond was het zo erg dat we met hem naar de emergency clinic in de stad zijn gereden. Daar is ie vannacht gebleven voor verder onderzoek. Vanmorgen leek er even verbetering te komen, maar rond het middaguur kreeg ie een aanval waar ie, ondanks direct ingrijpen van de dierenarts, niet meer uit is gekomen.

 

Toen ik de katjes net had en ze een naam kregen wilde ik Teun eerst Toontje noemen, naar bange Toontje uit het boek van De Kleine Kapitein, dat was ook een bangerik die zich steeds verstopte. Maar ons mam vond dat echt geen leuke naam voor 'm, dus zo werd Toontje Teuntje. Hij heeft nooit echt goed leren miauwen, als ie al een geluid maakte in die richting, was het hoog en kort, en meer een korte hoge A dan een miauw. Dat was al heel wat, want in de beginjaren trok ie z'n bekje wel open, maar kwam er niet eens geluid uit. Teun was dus echt een bangerik. Bang voor alles vreemd, en al helemaal als het veel herrie maakte. Toen ik nog in Steensel woonde is er eens met hagel op 'm geschoten, er zitten nog steeds wat stukjes in z'n lijfje. Dat heeft 'm natuurlijk nog angstiger gemaakt voor herrie. Als ie bang was, vloog ie meteen naar een schuilplek. Menig bezoek heeft trouwens maar amper geloofd dat we twee katten hadden, ze zagen allen Guusje maar, Teun hield zich schuil tot ie zeker wist dat ze weg waren. Zo zagen we regelmatig aan Teun dat er bezoek aan kwam, Teun stoofde dan als eerste naar binnen naar een schuilplek, en even later kwam er dan bezoek aan, die wij dan al op stonden te wachten.

 

Teun was een echte buitenkat, het liefst zat ie ergens in de struiken te kijken naar alles wat voorbij kwam vliegen en kruipen. Toen we nog in Eersel woonden en Teun nog wat jonger was, was ie ook wel actiever in het vangen van muizen en soms andere beestjes. Vonden wij duidelijk minder, maar Teun zag dat anders. Naarmate dat ie ouder werd werd het jagen ook minder, gelukkig. Eenmaal downunder besloten Ben en ik dat de katten 's nachts niet buiten mochten blijven, vanwege alles wat er hier dan rondkruipt en sluipt. Voor ons was het, zeker als het 's avonds nog heerlijk warm was, moeilijk om Teun binnen te krijgen. We riepen en zochten maar hij wist zich altijd wel te verstoppen als ie geen zin had om naar binnen te komen. Toch kwam ie dan uiteindelijk wel tevoorschijn, hij wist dat ie niet buiten mocht blijven 's nachts. Teun at ook erg graag, geen snoepjes of andere tractaties, nee, gewoon eten. Wel met voorkeur natuurlijk! Als we 'm riepen voor het eten kwam ie altijd heel blij aangehuppeld, om dan al spinnend zijn eten te verorberen. Je maakte hem dan helemaal blij als je 'm tijdens het eten ook nog aaide! Het is altijd een erg speelse kat geweest, maar was met ons altijd erg voorzichtig, hij wist hoe sterk dat ie kon zijn, dus beet of krabde nooit te hard in je hand of vingers. Teun was echt een heel lieve kat, die zo zijn eigen plekjes had in huis en tuin. Hij wilde af en toe wat aandacht en een aai, en was snel met weinig tevreden.

 

Normaal gesproken komen we zelden bij de dierenarts. Hier downunder was er ook nog geen reden voor geweest om de katten in de stress te brengen voor een bezoekje aan de 'vet' (heet eigenlijk veterinarian of veterinary surgeon, maar in de volksmond vet. Je ziet ook bordjes met 'vet' langs de weg, meestal met een decoratie van een honde- en/of kattepoot erbij. Je weet dus meteen waar je moet zijn!). Pas in mei zou het tijd zijn voor hun reguliere injecties.

 

Maar Guus was in een jaar tijd wel aardig afgevallen, eigenlijk zonder aanwijsbare reden. Ze at goed, en had verder geen tekenen dat er iets aan de hand kon zijn. Toch begonnen we ons zorgen te maken, want je voelde haar botjes als we haar aanhaalden, terwijl die altijd onder een goeie isolatie verstopt zaten. Dus tijd om een afspraak te maken bij de dierenarts.

Afgelopen maandag was het even kiezen tussen de vele vets die Blackwood en omgeving rijk zijn, maar we kozen voor de dichtstbijzijnde. We konden dezelfde dag nog terecht. Guusje werd onderworpen aan een onderzoek, terwijl vet Jane allerlei vragen op ons afvuurde. Omdat onze katten inmiddels al ruim veertien jaar oud zijn, kan er natuurlijk sprake zijn van ouderdomskwaaltjes. En bij Guus bleek dat een versnelde schildklier haar parten speelt, iets wat bij katten van deze leeftijd wel vaker voorkomt. Om met zekerheid vast te stellen wat er aan de hand was werd er een bloedonderzoek gedaan bij Guus. De uitslag daarvan zou de volgende dag al bekend zijn.  Wij weer met Guus naar huis, wat Guus helemaal niet erg vond! Die had al snel genoeg van het bloedonderzoek, daarvoor werd een stukje onder haar kin kaalgeschoren om beter bij een ader te kunnen. We kennen ons Guusje onderhand goed genoeg om te weten dat de dierenarts er wel moeite mee had bij haar bloed af te nemen...

 

De volgende dag kregen we een telefoontje en wat er al gedacht werd, werd door het bloedonderzoek bevestigd, Guus lijdt aan hyperthyroidism, ofwel een versnelde schildklier. Om er zeker van te zijn dat naast deze kwaal gen andere kwalen zijn (hyperthyroidism kan kenmerken van andere ziekten verdoezelen) moet Guusje tweeeneenhalve week pilletjes slikken. Deze moeten ervoor zorgen dat de schildklier weer normaal gaat werken. Na die weken gaan we weer terug naar de vet, wordt er nog eens bloed afgenomen om te zien of er niks anders is (bv. een nierprobleem) en dan wordt besloten hoe verder te gaan met medicatie. Gelukkig zijn er manieren om de hyperthyroidism aan te pakken; met pillen, maar daar zou Guus van z'n levensdagen niet meer vanaf komen, of een operatie, wat Jane eigenlijk afraadde, of optie drie; een behandeling met radioactief jodium. Met deze behandeling wordt de schildklier aangepakt, het werkt zeer effectief, en de kat is er dan voor altijd vanaf, er is dan ook geen verdere medicatie meer nodig. Klinkt veelbelovend. We moeten eerst afwachten wat het volgende bloedonderzoek uitwijst, en als dat -naar omstandigheden- goed is kunnen we verder met deze behandeling. Overigens, de behandeling met radioactief jodium is een behandeling die maar door twee klinieken in Adelaide gegeven mag worden, en raadt eens waar wij binnenstapten zonder het te weten; juist, bij een van deze twee klinieken.

 

Guus en pilletjes is een combinatie die eigenlijk ook niet opgaat. Nadat we met veel moeite geprobeerd hadden met een speciaal aangeschaft pillenspuitje (door de lange hals kan je het pilletje verder in de mond van de kat brengen, waardoor ie 'm eerder zal doorslikken) wat Guus ons niet in dank afnam, probeerden we het anders. Guus is gek op kaas en ham, en met een pilletje gerold in een stukje ham zat Guus smakelijk te eten! Dit beloofde een strijdvrije pil-inname! Nu we een paar dagen verder zijn, blijkt kaas iets makkelijker, we splitsen het pilletje in twee stukjes, kneden er een beetje kaas omheen zodat het goed blijft zitten (ze had al aardig wat verorberd omdat het pilletje er steeds tussenuit viel) en zo eet ze het wel. Dit gebeurt voor het eten, zodat ze wel wat honger heeft en het zo naar binnen werkt. Pfff, een opluchting voor ons (en voor Guus)!

 

Goed, wat betreft Guus was het duidelijk. Een ander verhaal werd het met Teun. Die kwam vrijdagochtend niet naar het eten, iets wat echt nog nooit is voorgekomen. Die wil eten en dan naar buiten, of andersom, en dat elke ochtend. Maar niet deze vrijdag. Toen Ben dat vertelde ben ik eens gaan kijken wat er aan de hand was, en nam het bakje eten mee. Teun lag onder het logeerbed, en toen ie het bakje zag kwam ie langzaam onder het bed uit en begon alsnog te eten. Niet echt snel, maar er leek niet echt iets aan de hand te zijn. De rest van de dag was ie behoorlijk rustig, lag ie binnen of buiten ergens in de struiken. We zagen wel dat ie niet zo rap was met alles als anders, maar je kon ook niet echt zien dat er iets aan de hand was. Op zaterdagochtend was het eigenlijk hetzelfde, ik maakte eten voor de katten klaar, en geen Teun te zien. Die lag op mijn stoel in de woonkamer. Dus ik er weer naar toe, met weer een bakje eten, en dat wilde hij toch wel weer, begon zelfs een beetje te spinnen toen ik 'm aaide. Maar ik dacht dat dit wel de manier van Teun te zijn om zeg maar 'roomservice' te krijgen, en dat was ik natuurlijk niet van plan! Dus probeerde ik 'm naar de keuken te lokken met het bakje eten. Toen ie van de stoel sprong en erg langzaam richting keuken liep, begon ie even een beetje met z'n achterpoten te zwalken leek wel. dat verontrustte me zeer. Hij liep ook erg langzaam, maar kwam uiteindelijk toch in de keuken en begon te eten. Tijdens het eten hief ie regelmatig z'n kopje op en keek dan met toegeknepen ogen, heel vreemd. Toen wilde Teun naar buiten, en dat ging net zo traag als daarvoor, en buiten leek ie besluiteloos wat te doen, hij bleef zelfs zo in de zon staan. Ik vond het maar niks en vertelde Ben die net wakker was dat we toch echt met Teun naar de dierenarts moesten, ik vertrouwde het voor geen meter! Maar we moesten wachten met bellen aangezien de praktijk pas om 9 uur open ging (het was tenslotte zaterdag). Zodra het kon hing ik meteen aan de lijn voor een afspraak en gelukkig konden we er heel snel heen. Jane hielp ons weer, en onderzocht Teun van top tot teen. Ook liet ze 'm een stukje lopen wat op niks uitliep, omdat Teun als ie bang is, heel dicht tegen de grond loopt, en op dat moment amper een stap wilde verzetten. Jane kon niet echt een aanwijzing vinden wat er mis kon zijn. Omdat hij ook pijn kon hebben besloot ze om 'm in ieder geval een pijnstiller te geven en nog iets van een soort antibiotica. We moesten Teun maar goed in de gaten houden, hij mocht niet naar buiten, en we konden meteen voor de volgende dag een nieuwe afspraak maken.

 

Thuis gekomen was Teun blij dat ie de reismand uit mocht, en de hele dag heeft ie eigenlijk heel normaal -maar wel wat slomer dan normaal- gedaan. Gelukkig maar! Misschien dat het door de pijnstiller kwam dat ie weer een beetje gewoon deed, wie zal het zeggen...

Aan het eind van de middag belde Jane nog even op om te vragen hoe het met Teun ging (aardig he!) en ik kon vertellen dat het er tot dan toe best goed uit zag.

We konden die avond in ieder geval gewoon naar onze afspraak, dat zou anders geweest zijn als het er niet zo had uitgezien! We hebben heerlijk gegeten bij Vincent en Francis, het was heel gezellig. Toch maakten we het niet al te laat, om te zien hoe het met ons Teuntje zou gaan.

 

Zondag hebben we de afspraak afgezegd, het ging behoorlijk goed met Teun en wilden hem niet nog extra in de stress brengen. Vandaag ging het wel best, hij heeft weer goed gegeten, veel geslapen, en ligt nu weer ergens buiten. Hopelijk was het iets tijdelijks, en kan ie binnenkort weer vrolijk rondhuppelen en in bomen klimmen. Van mij mag ie dat nog jaaaren doen :-)

 

Op het nieuws zijn de enorme overstromingen in Queensland, in het noordoosten van Australië. Een gebied zo groot als Frankrijk en Duitsland samen, is tot rampgebied verklaard. In 1974 was er een soortgelijke ramp, en men is erg angstig dat het nu de ramp van toen zal overtreffen. Wat er daar in Queensland gebeurt is vreselijk en het is ongelofelijk wat water kan aanrichten.

 

In Toowoomba en Lockyer heeft een 'inlandse tsunami' huisgehouden. Een muur van water van 8 meter hoog (binnen het uur ontstaan!) verwoestte alles op zijn pad. Huizen zijn meegesleurd, met vaak de mensen er nog in... Tot nu toe zijn er tien lichamen geborgen, maar men vreest dat dat aantal nog zal oplopen. Er worden nog zo'n zestig mensen vermist. Toowoomba ligt op ongeveer 125 km van Brisbane, op een hoogte van zevenhonderd meter boven zeeniveau.

 

Het water bedreigt nu ook Brisbane, waar de rivier al buiten de oevers is getreden. Het CBD is vanmiddag al ontruimd, ook andere wijken worden volop geevacueerd.

 

Australië is een enorm groot land, nu met de floodings in het oosten, maar zo'n honderd km. onder Perth woedt een bosbrand die al een paar huizen en een enorm groot gebied in de as heeft gelegd. Perth heeft al erg lang last van enorme droogte en constant hoge temperaturen. De reservoirs daar hebben een capaciteit van amper 30% van wat normaal is, wat aangeeft dat zij een heel droge winter en voorjaar gehad hebben, de zomer brengt voorlopig nog geen verandering hierin. Veel groter kan het contrast haast niet zijn met wat er in Queensland gebeurt.

 

Beide gebieden liggen behoorlijk ver van Adelaide vandaan. Om een idee te geven;

Als we met de auto naar Brisbane zouden rijden dan kost ons dat ruim drieentwintig uur, en hebben we tweeduizendvijfenveertig kilometer afgelegd. Voor Perth is dat resp. achtentwintig uur en tweeduizendvijfhonderdvijftig kilometer. Ondanks deze flinke afstanden voelen de gebeurtenissen elders in den lande nou niet bepaald als een ver-van-mijn-bed-show, het is en blijft Australië, dit raakt ons hier allemaal.

 

Meer info over de floodings in Queensland kun je vinden op www.adelaidenow.com.au of op

 

Toen we terug kwamen van Kangaroo Island moest er als een speer boodschappen gedaan worden want de supermarkten zouden de drie dagen van Kerst dicht zijn, en gingen op Kerstavond natuurlijk ook op tijd dicht. Het was overal stervensdruk, dus ik ben maar even te voet gegaan. De meeste boodschappen had ik al vantevoren gedaan zodat ik op de namiddag van de 24e alleen nog maar het verse spul hoefde te halen. Maar dan kom je dus van zo'n mooi vakantie-eiland en ben je dus niet zo in de stemming om Kerstboodschappen te doen, ik liep dus een beetje verdwaasd rond tussen al die stressvolle Aussies, en pakte links en rechts ook maar wat, hopende dat we er de komende dagen mee vooruit konden.

We hadden geen verdere plannen voor Kerst dan barbequen, dus dat deden we dan ook, voor de rest hebben we een hele luie Kerstdag gehad. Wat wel goed uitkwam want we waren behoorlijk moe nog van de afgelopen dagen.

 

Na Kerst was het vooruit kijken naar oud en nieuw, want dan was het party-time! De weersvoorspellingen vanaf Kerst werden alleen maar beter (trouwens, Kerstdag was prima, daarna sloeg de kou weer toe en moest de temperatuur weer langszaam omhoog klimmen) en het zou met oud en nieuw zelfs heet worden! Dus de dagen vanaf Kerst werden besteed aan de voorbereidingen voor het feest, zodat we op de dag zelf niet veel meer hoefden te doen wat met een graad of 40 natuurlijk ook niet echt goed af gaat. Wel heerlijk dat het weer zo warm werd, dit was tenminste zomer! Beter dan al die kwakkeldagen en temperaturen die binnen enkele dagen met een graad of vijftien konden stijgen en dan weer met het zelfde aantal naar beneden kelderden. Wat mij weer een verkoudheid opleverde. Tss.

 

Twee dagen van tevoren hingen de vlaggetjes al, en op de dertigste werden de hangtafels opgehaald bij de party-verhuur. De middag van de dertigste kwamen er ook nog wat kinderen knutselen; Ciara en Niamh, en de twee nichtjes van Manon; Emma en Jasmijn. Manon bleef ook, dus we waren lekker met z'n zessen in de weer. Er werd getekend en geschilderd voor oud en nieuw, nog met de touwtjes gespeeld en toen Jan nog langs kwam met Xander en Floris om wat dametjes op te halen werden er ook nog vouwblaadjes tot spelletjes gevouwen, daar zijn we nog aardig druk mee geweest. Het was een gezellig rommelige middag. De kinderen gingen blij naar huis en ik was ook blij want ik had een mooie happy-new-year-slinger!

 

Op vrijdag was het heerlijk warm maar de voorspelde drie-en-veertig graden hebben we niet gehaald, niet echt erg, het was warm genoeg! Omdat er ook nog es een flinke wind stond waren de fire-fighters in opperste paraatheid, en werd er voor een aantal regio's de hoogste fire-danger rating afgegeven. Dat gold ook voor de Mount Lofty Ranges waar Blackwood onder valt, en om het zekere voor het onzekere te nemen hadden we al onze kleine koffertjes voor ons, en de reismanden voor de katten klaar staan. Voor het geval dat.

Het viel allemaal erg mee op de dag zelf, dus we hebben er verder niet meer bij stilgestaan.

 

Oudjaarsavond was enorm gezellig, jong en oud hebben zich goed vermaakt. Alleen de twee allerjongsten hebben er weinig van meegekregen, die lagen al te slapen voor de meeste feestgangers waren gearriveerd. Iedereen had eten en drinken meegenomen dus er was keus genoeg, de temperatuur was perfect, er was geen wind... een heerlijke avond!!

Na vieren gingen de laatsten richting huis, werd er nog even opgeruimd om daarna lekker in bed te rollen, 2011 was goed begonnen!

 

En natuurlijk wensen we iedereen een gezond, gelukkig en kei-mooi 2011, ofwel zoals de knutsel slinger aangeeft;